Pewnego razu był taki dzień, który od samego rana zapowiadał się jak z marzeń.
Sześcioletnia Bianka obudziła się pierwsza. Promyki słońca tańczyły po jej poduszce, a ona wyszeptała:
— To będzie najlepszy dzień na świecie!
Chwilę później do pokoju zajrzał jej starszy brat, piętnastoletni Kajtek. Choć był już prawie dorosły, wciąż potrafił bawić się lepiej niż niejeden pierwszoklasista.
— Gotowa na przygodę, kapitanie Bianko? — zapytał z tajemniczym uśmiechem.
I tak zaczęła się ich wyprawa.
Najpierw zbudowali w ogrodzie ogromną bazę z koców, krzeseł i spinaczy do bielizny. Dla Bianki była to zaczarowana twierdza, a dla Kajtka — tajna stacja kosmiczna. Udawali, że bronią Ziemi przed galaktycznymi łakomczuchami, którzy chcą wykraść wszystkie lody świata.
Potem wsiedli na rowery i ruszyli do pobliskiego parku. Tam odkryli „sekretne jezioro” (czyli mały staw), w którym — jak twierdziła Bianka — mieszkała złota rybka spełniająca życzenia. Kajtek wcale się nie śmiał. Uklęknął poważnie i powiedział:
— Droga złota rybko, proszę, żeby moja siostra zawsze miała tyle pomysłów na przygody.
Bianka uśmiechnęła się tak szeroko, że aż zakręciło się od tego słońce.
Po południu zrobili piknik. Kanapki smakowały jak w pięciogwiazdkowej restauracji, a sok malinowy był – oczywiście – eliksirem odwagi. Kajtek nauczył Biankę robić fikołki na trawie, a ona nauczyła jego, jak słuchać śpiewu mrówek (trzeba bardzo, bardzo się wsłuchać).
Gdy wrócili do domu, zmęczeni i szczęśliwi, usiedli razem na łóżku.
— Wiesz, Kajtek — powiedziała cicho Bianka — nawet jak będziesz już super dorosły, to dalej będziesz ze mną budował bazy?
Kajtek potargał jej włosy.
— Jasne. Bazy się nie starzeją. Tak jak rodzeństwo.
A kiedy zapadła noc, Bianka zasnęła niemal od razu, śniąc o kolejnych misjach kosmicznych. Kajtek zgasił lampkę i pomyślał, że to był naprawdę wymarzony dzień — bo spędzony razem.
I może właśnie dlatego następnego ranka słońce znów wstało z takim samym uśmiechem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz